Unreal Tournament (1999) — PC

Witajcie na arenie – czyli jak Unreal Tournament rozwalił nam system

Unreal Tournament (1999) to jedna z tych gier, o których trudno pisać „na chłodno”. To tytuł, który na przełomie wieków przerobił tysiące pecetów w domowe „areny śmierci”, a modemowe linie telefoniczne w gorące łącza do cyfrowego piekła. Gdy dziś wraca się do tego klasyka, łatwo wpaść w pułapkę nostalgii i lukrowania przeszłości. Ale nawet jeśli odłożymy różowe okulary gdzieś obok myszki z kulką, UT wciąż broni się zaskakująco dobrze – i to nie tylko jako muzealny eksponat, ale jako pełnoprawny, szybki shooter, który nadal potrafi wycisnąć z gracza siódme poty.

To gra z czasów, kiedy single był dodatkiem do multi, a słowo „balans” oznaczało: „wszyscy mają tak samo przegięte bronie, więc jest fair”. Z czasów, gdy id Software i Epic kopały się po kostkach w walce o koronę króla deathmatchu, a każda nowa mapa z rakietami i snajperką była powodem, żeby spóźnić się do szkoły. Unreal Tournament powstał jako „gra do grania przeciw ludziom” – to nie jest FPS, to jest sport.

[Magister Rynio]: „Quake III był jak sterylny turniej szachowy. Unreal Tournament – jak pijany turniej w rugby na stadionie z dopalaczami i metalem na full.”

Od „tech dema” do królowej LAN-party – krótka geneza

W końcówce lat 90. Epic był znany przede wszystkim z pierwszego Unreal – pięknego, klimatycznego singlowego shootera, który pokazał, że da się zrobić coś równie efektownego jak Quake, tylko bardziej „epicko” i z bajkowym krajobrazem. Multiplayer w Unreal… istniał, ale był raczej ciekawostką. Gdzieś w połowie prac okazało się jednak, że ludzie nie odpalają gry tylko po to, żeby podziwiać wodospady i zielone niebo, ale żeby komuś rozwalić czerep bio-karabinem.

Pomysł był prosty: wyciągnąć z Unreala to, co najlepiej nadawało się do jatki sieciowej, dorzucić nowe tryby, nowe mapy, wyżyłować silnik pod rozgrywkę wieloosobową i zrobić z tego pełnoprawną grę nastawioną wyłącznie na multi. Żadnego udawania fabuły, żadnych kosmicznych intryg – tylko „turniej” w nazwie i bardzo jasny komunikat: tu się biega, strzela i ginie. Szybko.

Z perspektywy czasu widać, że Unreal Tournament był czymś w rodzaju „spin-offa”, który przerósł swojego singlowego starszego brata. W tamtym momencie Epic trafiło dokładnie w to, czego chciał pecetowy świat: arenowy shooter, który nie udawał, że jest czymś więcej niż krwawym, brutalnym sportem.

Quake III kontra Unreal Tournament – wojna religijna graczy

Rok 1999 to niesamowity moment – dostaliśmy równocześnie dwie gry, które zdefiniowały deathmatch: Quake III Arena i Unreal Tournament. Świat podzielił się na dwa obozy, a flame’y na forach internetowych mogłyby spokojnie zasilić elektrownię atomową.

Quake III stawiał na czysty skill, fizykę ruchu, prostotę broni, brak „udziwnień” i maksymalnie czytelny design. Unreal Tournament podszedł do tematu inaczej: mniej sterylności, więcej klimatu, więcej mięcha. Tu każda broń miała dwa tryby strzału, mapy były bardziej zróżnicowane, a całość była bogatsza, bardziej „mięsista” i efektowna audiowizualnie.

Gracze, którzy kochali czysty, turniejowy minimalizm, często lądowali po stronie Quake’a. Ci, którzy lubili kombinować z bronią, kochali rozbudowane tryby, boty, klimatyczne mapy i metalowy soundtrack – odpalali UT. I szczerze mówiąc – wielu odpala do dziś.

[Kruk]: „Na LAN-ach podział był prosty: jak chciałeś się pochwalić skill’em – grałeś w Quake’a. Jak chciałeś się dobrze bawić i się powydzierać – w UT.”

Mięso rozgrywki – jak to się gra w 2024 roku?

Unreal Tournament to czysty, esencjonalny FPS arenowy. Nie ma tu kampanii fabularnej w klasycznym sensie – jest „tryb turniejowy”, gdzie klepiemy kolejne mecze z botami w różnych trybach, żeby „wygrać mistrzostwo”. To bardziej rozbudowany trening przed prawdziwą zabawą: multiplayerem.

Tempo gry jest szybkie, ale nie tak „kosmicznie szybkie” jak we współczesnych arena-shooterach robionych pod e-sport. UT to złoty środek: bieganie z rakietnicą jest dynamiczne, bunny-hop wpada naturalnie, ale nadal czujesz, że kontrolujesz postać, a nie, że latasz po mapie jak turlający się proton.

Bronie różnią się wyraźnie charakterem, mapy wymuszają ruch, a tryby gry sprawiają, że każda rozgrywka ma trochę innej dynamiki. CIĄGLE coś się dzieje – nie masz czasu na nudę, nie ma momentów „stania za rogiem i czekania”. Respawn jest szybki, akcja jest nieprzerwana. Umierasz? Trudno. Za trzy sekundy znowu jesteś w środku piekła.

Boty – sztuczna inteligencja, która naprawdę gra

Jednym z największych szoków przy premierze UT był poziom botów. W czasach, kiedy większość gier miała przeciwników, którzy biegali w linii prostej i zawieszali się na drzwiach, Epic wyskoczyło z AI, które – jak na 1999 rok – potrafiło robić zadziwiająco dużo.

Boty w UT:
– reagują na sytuację na mapie,
– pilnują flagi w CTF,
– korzystają z pojawiających się power-upów,
– potrafią całkiem sensownie poruszać się po poziomie,
– różnią się stylem (agresywni, ostrożni, snajperzy, obrońcy).

W rezultacie nawet gra offline nie jest tu smutnym obowiązkiem. Oczywiście, w 2024 nie oszukamy się – to nie jest AI na miarę współczesnych skryptów, ale ich zachowanie nadal jest zaskakująco wiarygodne i „ludzkie”. Szczególnie na wyższych poziomach trudności dostajesz po łbie aż miło.

[Dżej]: „Jeśli bot cię klepie w UT na Masterful, to wiedz, że kiedyś jakiś programista Epica naprawdę się postarał, żebyś się poczuł jak amator.”

Tryby gry – nie tylko deathmatch, chociaż to on rządzi

Unreal Tournament to nie tylko zwykłe „wszyscy na wszystkich”. To bogaty zestaw trybów, które w swoim czasie były małą rewolucją, a dziś nadal robią wrażenie różnorodnością.

Deathmatch i Team Deathmatch – klasyka gatunku

Podstawa podstaw. W deathmatchu liczy się wyłącznie liczba fragów – kończy się czas, albo ktoś dobija do ustalonego limitu zabójstw. Jest szybko, brutalnie i chaotycznie.

Team Deathmatch wprowadza prosty podział na drużyny, ale dalej jest to czysta rzeźnia. Tu ważniejsze robi się zgranie i kontrola nad mapą – kto ma rakietnicę, kto rządzi na snajperskiej górce, kto pilnuje armorów i megahealthów. To tryb, w którym UT pokazuje swoje esencjalne DNA: mobilność + broń + mapa = wszystko.

Capture the Flag – serce Unreal Tournament

Dla wielu graczy prawdziwym „mięsem” UT był właśnie CTF. To tutaj balans między skill’em a taktyką wspina się na zupełnie inny poziom. Mapy CTF są zaprojektowane tak, by wymuszać odrębne role: obrońców, napastników, „pomocników” czyszczących środek mapy.

Słynna Facing Worlds (CTF-Face) – dwie wieże na asteroidzie, między nimi pustka kosmosu – do dziś uchodzi za jedną z najlepszych map CTF w historii gier. Cała rozgrywka toczy się między snajperami na wieżach, kamikaze przebiegającymi przez most i cwaniakami skaczącymi z flagą, licząc na to, że nikt ich nie zdejmie w locie.

CTF w UT jest:
– czytelny – zawsze wiesz, gdzie masz iść,
– intensywny – atak i obrona zachodzą równocześnie,
– nagradzający drużynową grę – solo da się zabłysnąć, ale bez wsparcia daleko nie zajedziesz.

Domination i Double Domination – zabawa w kontrolę

Domination to tryb, w którym walczymy o przejęcie i utrzymanie kluczowych punktów na mapie. Im więcej punktów kontrolujemy, tym szybciej rośnie nasz licznik. Niby proste, ale w praktyce wymusza ciągłe rozrywanie drużyny po poziomie, szybkie reakcje i przewidywanie, gdzie przeciwnik zaatakuje następny.

Double Domination, wprowadzony później (w wersjach dodatkowych i kolejnych odsłonach), modyfikuje zasady: musisz trzymać dwa kluczowe punkty jednocześnie przez określony czas. To sprawia, że potyczki stają się gwałtownymi szarpaninami o te same obszary.

Assault – film akcji w odcinkach

Assault to tryb, który w chwili premiery robił ogromne wrażenie. Jedna drużyna atakuje, druga broni – z góry określonych celów. Na przykład:
– przebić się przez mury bazy,
– wysadzić reaktor,
– przejąć określony punkt.

Każda mapa w Assault to mały scenariusz filmowy – masz liniową ścieżkę przebijania się przez kolejne etapy, a drużyna obrońców robi wszystko, by spowolnić atakujących i „wybić im z głowy” realizację celów w określonym czasie. Po rundzie następuje zamiana stron – kto zrobi to szybciej, wygrywa.

To tryb bardzo „klimatyczny”, mocno odróżniający UT od Quake’a. Kontrowersyjny, bo nie każdy lubił liniowość map i wymuszony styl gry, ale na LAN-party potrafił rozpętać epicką wojnę na krzyki.

[Siwy]: „Assault to był taki mały kampanijny tryb w multi. Nie po to, żeby się lansować fragiem, ale żeby krzyknąć do kolegi: ‘Stary, otworzyłem ci wrota, biegnij, zanim nas zdmuchną!’.”

Broń – arsenał, który pamięta się po latach

Jednym z filarów UT jest jego uzbrojenie. To nie jest nudny zestaw „pistolet, karabin, snajperka, rakieta, granatnik”. Tutaj każdy giwer ma charakter, wady, zalety i – co najważniejsze – drugi tryb strzału, który potrafi totalnie zmienić styl używania danej broni.

Enforcer – pistolecik o wielkim ego

Podstawowa spluwa, z którą zaczynasz. Niby nic specjalnego, ale:
– strzela szybko i celnie,
– w dwóch sztukach (dual wield) potrafi zrobić całkiem niezły młyn na krótkim dystansie,
– w odpowiednich rękach jest śmiercionośnym narzędziem dla tych, którzy znają mapy i wiedzą, gdzie zdobyć lepszy sprzęt.

Shock Rifle – król stylówki

Shock Rifle to wizytówka UT. Broń, którą da się zabijać „normalnie” – szybkimi wiązkami energii – ale jej prawdziwy potencjał ujawnia się przy combo: strzelasz kulą energii (secondary fire), a potem detonujesz ją wiązką (primary), tworząc ogromny wybuch.

Shock combo:
– wygląda genialnie,
– brzmi genialnie,
– daje ogromną satysfakcję, gdy zdejmiesz przeciwnika przez pół mapy.

Nauka tej broni to osobna sztuka – kto panuje nad Shock Rifle, ten rządzi na otwartych mapach.

Flak Cannon – shotgun dla ludzi o mocnych nerwach

Flak Cannon to miotacz odłamków – w primary strzela „shotgunowo” wprost w ryj przeciwnika, w secondary wyrzuca pojedynczy, gęsty fragment, który po chwili eksploduje i sypie odłamkami.

Na krótkim dystansie:
– potrafi zlikwidować wroga jednym strzałem,
– zamienia korytarze w strefy śmierci,
– nadaje się do strzelania po ścianach i kątach (odłamki się odbijają).

To jedna z najbardziej „mięsnych” broni w historii FPS-ów. Dźwięk przeładowania flaka i odgłos trafionego przeciwnika zostają w głowie na długo.

Rocket Launcher – klasyka z twistem

Rakietnica w UT umie:
– strzelać pojedynczymi rakietami,
– ładować kilka naraz (do trzech) i wypluwać je w serii,
– robić „granatnik” – rakiety odbijające się od powierzchni.

Brzmi normalnie, ale w boju to jest potężne narzędzie kontroli przestrzeni. Możesz:
– blokować przejścia,
– czyścić rogi,
– strzelać „na ślepo” w miejsca, gdzie spodziewasz się przeciwnika.

Sniper Rifle i Redeemer – narzędzia dramatycznych momentów

Sniper Rifle jest prosta: brak laserka, brak bajerów, tylko czysty zoom i headshoty. Na mapach takich jak Facing Worlds ta broń definiuje rozgrywkę. Dźwięk headshota jest tu tak satysfakcjonujący, że trudno się do niego nie uzależnić.

Redeemer z kolei to czyste „overkill”:
– pojedyncza rakieta z potężnym wybuchem,
– można sterować nią z widoku „rakiety-kamery”,
– w multi bywa narzędziem masowej zagłady… albo problemem, bo podczas sterowania jesteś bezbronny.

[Maniak]: „Redeemer to broń, którą projektuje się, jak się ma 12 lat i nikt nie mówi: ‘Ej, może to przesada?’. Na szczęście w UT nikt nie powiedział.”

Mapy – od kosmicznych asteroid po industrialne kotłownie

Projekt poziomów w Unreal Tournament to pokaz tego, jak w końcówce lat 90. rozumiano „dobry level design” pod deathmatch. Mapy łączą czytelność, charakter i balans na tyle, że wiele z nich spokojnie mogłoby wyjść dziś w nowej oprawie i nikt by nie narzekał.

Kultowe areny – kilka nazw, które pamięta się na pamięć

– DM-Deck16][ – święty Graal deathmatchu, wielopoziomowy, industrialny labirynt z toksycznymi kałużami. Idealny do 1v1, ale też niezły w większych składach.
– CTF-Face – dwie wieże na asteroidzie, snajperzy, redeemer, most przez kosmos. Kwintesencja UT-owego CTF.
– DM-Morpheus – trzy wieżowce w przestrzeni kosmicznej, grawitacyjne skoki między dachami, snajperki i rakiety. Jeśli boisz się wysokości – ta mapa cię wyleczy albo wykończy.
– AS-Overlord – szturm na bunkier przy plaży, jasno inspirowany lądowaniem w Normandii. Klimat jak z filmu wojennego, tylko z futurystycznymi giwerami.

Wszystkie te mapy łączy coś, co dziś często się gubi: od razu wiesz, „o co chodzi”. Nie gubisz się, widzisz kluczowe punkty, po kilku minutach czujesz się jak u siebie. A jednocześnie każdą z nich można ogrywać latami i ciągle znajdować nowe ścieżki, skróty, „cheesy zagrania”.

Różnorodność stylów – gotyk, techno, kosmos

Unreal Tournament zachwyca też rozpiętością stylistyczną:
– gotyckie, ponure świątynie z witrażami,
– stacje kosmiczne i asteroidowe bazy,
– industrialne fabryki, kanały, rafinerie,
– „holodeckowe” areny w stylu futurystycznej wirtualnej symulacji.

W porównaniu z dość jednolitym Quake’iem III, UT jest wizualnie bardziej „rozrywkowy”. To nie tylko walka – to pokaz „co silnik Unreal potrafi narysować na twoim monitorze”.

[Zdzichu]: „W UT miałeś wrażenie, że każda mapa to inny film: raz gotycki horror, raz ‘Obcy’, raz jakieś dziwne anime w kosmosie. A ty i tak kończyłeś tak samo – z rakietą między oczami.”

Oprawa audio-wideo – metal, echo i kolorowe eksplozje

Grafika – kiedyś next-gen, dziś… zaskakująco grywalna

W 1999 roku UT wyglądał zjawiskowo:
– szczegółowe tekstury (jak na swoje czasy),
– ładnie animowane modele postaci,
– świetne efekty świetlne,
– dynamiczne oświetlenie, przydymione korytarze, odbłyski na ścianach.

Silnik Unreal był wtedy jednym z najnowocześniejszych na rynku, a UT wyciskał z niego ostatnie soki – szczególnie z akceleratorów 3D opartych o Glide i Direct3D.

Dziś widać upływ czasu – poligony postaci są kanciaste, tekstury niskiej rozdzielczości, a efekty cząsteczkowe skromne. Ale co ważne: stylistyka się nie zestarzała. To nie jest „brzydki staroć”, tylko „retro FPS z charakterem”. Po krótkiej chwili oko się przestawia i zaczynasz widzieć nie pikselozę, ale czytelny, szybki system informacji: widzisz wroga, widzisz broń, widzisz power-up. Zero wizualnego szumu.

Dodatkowo:
– wiele modów i fanowskich projektów pozwala odpalić UT w wyższych rozdzielczościach,
– są nowe renderery, lepsze filtry tekstur i poprawki pod współczesne systemy,
– gra odpala się dziś bez większych nerwów (szczególnie w wersjach z cyfrowej dystrybucji).

Dźwięk – „Headshot!” i metalowy łomot

Sound design UT to osobny powód, żeby tę grę wspominać z uśmiechem.
– Głosy komentatora („Double Kill!”, „Monster Kill!”, „Killing Spree!”) stały się memem na długo przed epoką memów.
– Dźwięki broni są wyraziste i łatwo rozpoznawalne – po jednym strzale wiesz, kto biega z rakietnicą, a kto siedzi na snajperce.
– Muzyka, w dużej mierze elektroniczno-metalowa, świetnie nakręca tempo. Potrafi być agresywna, ale nie zagłusza tego, co na mapie najważniejsze – odgłosów kroków i strzałów.

Muzyka w UT to miks trance’u, industrialu i gitarowych motywów – dokładnie to, co w końcówce lat 90. kojarzyło się z „przyszłością i akcją”. Dziś brzmi retro, ale w pozytywnym sensie: jak powrót do starych kaset z ulubionymi składankami.

[Rox]: „Jak po latach usłyszysz ‘Unreal Tournament Theme’, to w głowie automatycznie pojawia się Deck16 i odruchowo sprawdzasz, gdzie jest najbliższy armor.”

Pierwszy kontakt, czyli dlaczego UT uzależniał po 15 minutach

Jeden z największych sukcesów projektowych UT tkwi w tym, jak gra wprowadza nowego gracza:
– proste menu, które od razu kieruje cię do „Practice Session”,
– wybierasz tryb, mapę, poziom botów – i grasz,
– nie ma tysiąca okienek konfiguracyjnych, przepakowanego tutoriala, rozwijania perki i odblokowywania broni.

Wchodzisz, biegniesz, strzelasz. Uczysz się na błędach. Po 30 minutach już:
– wiesz, która broń ci leży,
– rozpoznajesz kilka kluczowych map,
– zaczynasz kombinować z combo, rakietnicą ładowaną na trzy strzały, skokami na armor.

Potem… jest tylko gorzej. Bo zaczynasz „rozumieć”, jak ta gra działa. A kiedy UT „kliknie” w twojej głowie, zaczynasz patrzeć na każdą mapę jak na planszę do gry strategicznej:
– tu jest armor,
– tu jest rakietnica,
– tu jest megahealth,
– tu są wąskie gardła,
– tu można kogoś zaskoczyć flakiem zza rogu.

I jeszcze jedno: UT był (i jest) grą idealną „na chwileczkę”. 10-minutowy deathmatch przed snem. Tylko że ta chwileczka bardzo łatwo zamieniała się w trzy godziny i słynne: „Dobra, ostatni mecz i naprawdę idę spać…”.

Multiplayer – LAN, modem i początki e-sportu

W czasach premiery UT sieciówka była kluczowym elementem marketingu. Gra oferowała:
– rozgrywkę po LAN,
– granie przez internet (lista serwerów, przeglądarka wbudowana w grę),
– wsparcie dla dedykowanych serwerów,
– masę opcji konfiguracyjnych (limit fragów, czasu, rodzaj broni, modyfikatory).

Jeśli ktoś miał wtedy:
– paczkę znajomych,
– kilka pececiaków,
– i chociażby prosty switch lub „domowy LAN z kablami pod dywanem”,

to Unreal Tournament stawał się obowiązkową pozycją na każde nocne granie. W dobie, kiedy stałe łącza dopiero raczkowały, UT był jednym z tytułów, dla których ludzie inwestowali w szybszy internet.

Pierwsze turnieje, pierwsze legendy

Wraz z UT zaczęły pojawiać się pierwsze, bardziej zorganizowane turnieje:
– lokalne imprezy w kafejkach internetowych,
– turnieje LAN-owe,
– rankingi klanów i drużyn CTF/DM.

Oczywiście, nigdy nie osiągnął takiej „esportowej hegemonii” jak później Counter-Strike, ale w swoim czasie UT miał scenę, na której rodziły się klanowe legendy i wieczne spory o „prawdziwy skill”.

[Kajt]: „Na serio – jak ktoś dziś mówi, że ‘dawniej się nie grało profesjonalnie’, to znaczy, że nie był o trzeciej w nocy w zadymionej kafejce, gdy dwóch typów grało 1v1 na Deck16 o myszkę Logitecha.”

Modowanie i community – gra, która nie chciała umrzeć

Silnik Unreal od początku projektowano z myślą o modach i własnych mapach. UT korzystał z tej filozofii pełnymi garściami.

Edytor map – UnrealEd w rękach fanów

W zestawie z grą gracze dostawali UnrealEd – edytor poziomów, który pozwalał:
– tworzyć własne mapy od zera,
– modyfikować istniejące,
– bawić się w aranżowanie całych pakietów map.

Rezultat? Po kilku latach od premiery scena UT uginała się od fanowskich projektów:
– nowe mapy deathmatchowe, CTF, Assault,
– dziwaczne, eksperymentalne areny w nieważkości,
– mapy-parodie (szkoły, biura, pokoje).

Mody i mutatory – wariacje na temat śmierci

System „mutatorów” pozwalał zmieniać zasady gry bez konieczności instalowania ogromnych modów:
– tylko jedna broń (np. same snajperki),
– brak grawitacji,
– instagib (zabójstwo jednym trafieniem z beam-guna),
– big head (większe głowy przy headshotach),
– i dziesiątki innych.

Do tego dochodziły pełne mody:
– nowe tryby gry,
– total conversion (zupełnie inne uniwersa),
– zmiany w fizyce ruchu, balansie broni.

To wszystko sprawiło, że UT żył długo po swoim „komercyjnym” apogeum. Nawet gdy na rynku królował już Counter-Strike, a potem kolejne odsłony Battlefielda, społeczność UT nadal dokładała swoje cegiełki.

Ciekawostki i smaczki z areny

– Unreal Tournament pierwotnie miał być dodatkiem multiplayer do pierwszego Unreala, ale rozrósł się na tyle, że stał się pełnoprawną, osobną grą.
– Wczesne wersje gry miały nieco inne nazewnictwo trybów i trochę innych lektorów – część głosów i komunikatów zmieniono tuż przed premierą.
– Postacie w UT to składanka różnych frakcji – żołnierze, najemnicy, roboty, stwory obcych – ale fabularnie… mało kogo to obchodziło. Ważne było tylko to, czy masz wystarczająco wyrazisty model, żeby dobrze wyglądać, jak giniesz.
– Facing Worlds, jedna z najsłynniejszych map CTF, została zaprojektowana przez Shane’a Caudle’a w ekspresowym tempie – a stała się jedną z ikon całego gatunku.
– Wiele odgłosów w UT (szczególnie „Headshot!” czy „Monster Kill!”) później było kopiowanych, parodiowanych lub remixowanych w innych produkcjach i filmikach z fragami.

[Red. naczelny, zza biurka]: „Jak kiedyś usłyszycie ‘First Blood!’ na jakiejś reklamie czy filmiku, to pamiętajcie, że to wszystko zaczęło się tutaj, nie w jakichś battle royale’ach.”

Czy warto zagrać w Unreal Tournament w 2024 roku?

Patrząc z dzisiejszej perspektywy, Unreal Tournament (1999) jest czymś w rodzaju podręcznika do projektowania arenowego FPS-a. Oczywiście:
– grafika się zestarzała,
– nie ma tu „progression systemu”, skinów, sezonów, battle passów,
– nie znajdziesz tu celownika z asystą ani automatycznych samouczków.

Ale jeśli:
– lubisz szybkie, skillowe strzelanki,
– cenisz gry, które nie marnują twojego czasu,
– chcesz zrozumieć, skąd wzięło się wiele rozwiązań stosowanych dziś,

to UT nadal jest absolutnie grywalny. Włącza się, bierze się w rękę (no dobrze – pod palce) rakietnicę i po chwili wszystko jest jasne: to gra, która nie potrzebuje wymówek. Jej prostota jest jej siłą.

W dodatku:
– dzięki fanom można ją bezproblemowo odpalić na nowych systemach,
– wciąż istnieją serwery, na których można spotkać żywych graczy (choć nie są to już tłumy jak dawniej),
– single z botami nadal potrafi wciągnąć na długie godziny.

To trochę jak z klasycznym filmem akcji z lat 90.: jasne, efekty specjalne się zestarzały, ale jeśli scenariusz i tempo są dobre, wciąż oglądasz to z przyjemnością. Unreal Tournament jest właśnie takim filmem – tylko że możesz w nim samemu strzelać.

[Oldskul]: „UT nie trzeba nikomu tłumaczyć. Jeśli ktoś pyta, o co chodzi w tej grze, to znaczy, że musi ją po prostu zainstalować i zagrać jednego deatchmatcha. Reszta zrobi się sama.”

Ocena końcowa

Dane techniczne