SimCity 2000 (1993) — PC

Powrót do miasta marzeń – SimCity 2000 na PC

Gdy w 1993 roku Maxis wypuścił SimCity 2000, wielu graczy dopiero co ochłonęło po pierwszej części. Stare dobre SimCity było już wtedy klasykiem, grą-legendą, której miejsce na dyskietkach 5,25″ i 3,5″ było święte niczym katalog C:GAMES na dysku twardym. A jednak Will Wright i spółka stwierdzili, że to dopiero rozgrzewka. SimCity 2000 nie tyle podniosło poprzeczkę – ono przeniosło ją w inny wymiar, do krainy izometrycznych widoków, podziemnych rur, wodociągów, elektrowni atomowych i… śmiesznie wyglądających simów, którzy potrafili zalać burmistrza listami z pretensjami.

To jest gra z czasów, kiedy „symulator” oznaczał prawdziwą symulację, a nie kolejną zręcznościówkę z dopiskiem „sim” w tytule. To jest tytuł, który po zajęciu jedynej wolnej miejscówki w katalogu GAMES potrafił wygryźć z niego inne hity, i to na długo. Wersja PC – ta prawilna, dyskietkowa, a potem CD – była dla wielu pierwszym kontaktem z wielkim miastem na monitorze VGA.

Red. „Kermit”: Pierwszy raz odpaliłem SC2K na 486DX2/66 z 8 MB RAM-u. Do dzisiaj pamiętam, jak ojciec pytał, czemu „ten komputer znowu liczy jakieś podatki”. Gdybym wtedy wiedział, że to przedsmak dorosłego życia…

Od prostokątów do izometrii – ewolucja miasta

SimCity 2000 to kontynuacja z gatunku tych, które nie boją się wywrócić stolika. Pierwsza część była bardziej abstrakcyjna – płaska plansza, kwadratowe bloki, minimalizm aż miło. Dwutysięczka wjechała na pełnej, z izometrycznym widokiem miasta, poziomami wysokości, zboczami, dolinami i wodą, która w końcu wyglądała jak woda, a nie grantowe prostokąty.

Nowy widok oznaczał nie tylko ładniejszą grafikę, ale też zupełnie inne podejście do planowania miasta. Nagle trzeba było myśleć, gdzie postawić tamę, jak puścić wodociągi pod wzniesieniem, jak zmieścić autostradę między wieżowcami a elektrownią. Miasto przestało być płaską planszą, a stało się czymś, co naprawdę sprawiało wrażenie żywej, trójwymiarowej organizmu (no dobrze, „2,5D”, ale wtedy to było kosmiczne).

Red. „Borsuk”: Ten moment, kiedy pierwszy raz zobaczyłem wodę spływającą z górki w dół i pomyślałem: „To jest to, więcej mi w życiu nie trzeba”. A potem odkryłem budżet miasta i podatki. I znowu życie zweryfikowało marzenia.

Izometria, która robiła wrażenie

Na monitorach 14″ grafika SC2K prezentowała się po prostu świetnie. Izometryczny rzut pozwalał na pokazanie budynków z boku i z góry jednocześnie, co wtedy było czymś między „wow” a „ale to działa?”. Pojawiły się szczegółowe animacje: dym z kominów, migające światła, samochodziki sunące po drogach, pociągi sunące po torach.

Gra pozwalała na zoom – trzy poziomy przybliżenia, co jak na tamte czasy było całkiem niezłym bajerem. Można było odsunąć się, by objąć całe miasto jednym rzutem oka, albo przybliżyć i patrzeć, jak po nowo wybudowanej dzielnicy snują się pierwsze samochody mieszkańców – małe pikselowe duszyczki, które dopiero co wprowadziły się do naszych pięknych, przesadnie opodatkowanych bloków.

Miasto wreszcie ma kształt

Najważniejsza zmiana w stosunku do oryginalnego SimCity to ukształtowanie terenu. Wysokości, wzgórza, doliny, rzeki – to wszystko przestało być tylko ozdobnikiem. Teraz to my decydowaliśmy, czy chcemy budować na płaskim jak stół stepie, czy może wcisnąć miasto między góry a morze, jak jakaś pikselowa wersja Rio de Janeiro.

Dodatkowe smaczki to chociażby:

– możliwość tworzenia sztucznych jezior i kanałów,
– budowa tam na rzekach, które pełniły funkcję elektrowni wodnych,
– kosztowna, ale satysfakcjonująca zabawa w buldożera – równanie gór i zasypywanie dolin.

Wszystko to sprawia, że plan miasta przestaje być zwykłą szachownicą, a staje się łamigłówką urbanistyczną. To nie jest tylko ustawianie kwadratów – to modelowanie przestrzeni.

Red. „DżejDżej”: Kto nigdy nie zmarnował całego budżetu startowego na wyrównanie terenu „bo tak ładniej”, ten nie wie, co to znaczy przegrać z własnym poczuciem estetyki.

Burmiszcz, architekt, księgowy – wszystkie role gracza

SimCity 2000 to gra, która nie wciska nas w jedną rolę. Jesteśmy tu jednocześnie burmistrzem, architektem, ministrem finansów, planistą przestrzennym, szefem straży pożarnej i… trochę też psychoterapeutą, bo mieszkańcy mają swoje humory.

Strefy, czyli serce miasta

Podstawą pozostają znane z pierwszej części strefy:

– mieszkalne (Residential),
– komercyjne (Commercial),
– przemysłowe (Industrial).

Ale tym razem Maxis dołożył kilka ciekawych twistów. Po pierwsze, strefy można ustawiać nie tylko „na sucho”, ale od razu z drogami – co znacząco usprawnia budowę. Po drugie, gęstość zabudowy i rozwój dzielnic zależy nie tylko od samej strefy, ale też od:

– poziomu podatków,
– jakości infrastruktury (drogi, metro),
– poziomu zanieczyszczeń,
– bezpieczeństwa (policja, straż pożarna),
– dostępu do wody i prądu.

Czyli koniec z „stawiam trzy bloki i reszta sama się zrobi”. W SC2K miasto trzeba rozpieszczać – inaczej mieszkańcy się pakują i przenoszą do konkurencji.

Pod ziemią też jest życie – wodociągi i rury

Jednym z największych gamechangerów jest wprowadzenie sieci wodociągowej. O ile w pierwszym SimCity wystarczała sama elektryczność, o tyle tutaj każde pole strefy musi mieć:

– dostęp do prądu,
– dostęp do wody.

Wodę dostarczają pompy (water pumps), które można dodatkowo podrasować wieżami ciśnień (water towers) i zbiornikami. Problem w tym, że:

– woda musi być poprowadzona rurami pod ziemią,
– rury mają ograniczony zasięg,
– każda rura kosztuje pieniądze.

Do tego mamy jeszcze strefy klimatyczne (np. susza, jeśli zbyt mocno eksploatujemy zasoby wodne), a krótkie spięcia w budżecie potrafią się zemścić, gdy zapomnimy o modernizacji infrastruktury.

Red. „Max”: Pierwsze minuty w SC2K: „Ale super, robię sobie drogi i domki”. Pierwsza godzina: „Dlaczego oni nie mają wody?”. Druga godzina: „Dlaczego ja nie mam pieniędzy na rury?”. Trzecia godzina: „Reset”.

Energia – od węgla po atom

Źródła energii elektrycznej w SimCity 2000 to oddzielny świat:

– elektrownie węglowe – tanie, ale brudne i mało wydajne,
– elektrownie olejowe – trochę lepsze, ale wciąż śmierdzą,
– elektrownie wodne (tamy) – ekologiczne, ale uzależnione od ukształtowania terenu,
– elektrownie atomowe – potężne, ale z ryzykiem katastrofy,
– elektrownie słoneczne i inne futurystyczne wynalazki (w zależności od roku i scenariusza).

Planowanie rozwoju miasta wymaga myślenia wieloletniego. Tanio dzisiaj często kończy się drogo jutro – stara elektrownia pada w najmniej oczekiwanym momencie, i nagle pół miasta siedzi przy świeczkach.

Budżet, podatki i inne bolesne sprawy

SimCity 2000 ma jedną cechę, która mocno odróżnia ją od wielu „symulatorów” – tu nie da się na dłuższą metę oszukiwać. Każda decyzja ma finansowe konsekwencje, a budżet jest pełnoprawnym elementem rozgrywki, a nie tylko zbiorem nic nieznaczących cyferek.

Ekran budżetu – horror dla humanistów

Raz do roku gra odpala nam ekran budżetu. Widzimy tam:

– przychody z podatków (osobno dla R, C i I),
– koszty utrzymania usług (policja, straż, szkoły, szpitale, transport),
– wydatki na infrastrukturę (energia, woda, serwis dróg).

Możemy manipulować:

– stawkami podatków dla poszczególnych sektorów,
– budżetem dla każdej służby publicznej,
– emisją obligacji (bonds), czyli pożyczkami miejskimi.

I tu zaczyna się zabawa w prawdziwe zarządzanie – podniesiesz podatki za mocno, ludzie zaczynają uciekać. Utniesz policji budżet, rośnie przestępczość. Przesadzisz z cięciem funduszy na drogi – korki i wypadki.

Red. „Sit”: Nauczyłem się jednego: jak zaczynasz kombinować z obligacjami, to znak, że za chwilę będziesz oglądał ekran „Game Over”. Chyba że jesteś księgowym z powołania.

Polityka burmistrza – między populizmem a rozsądkiem

SC2K nagradza cierpliwość i konsekwencję. Można żyłować podatki, wciskać ludziom niską jakość usług i liczyć na to, że „jakoś to będzie”, ale to droga donikąd. Dobrze zbalansowane miasto to takie, w którym:

– podatki są umiarkowane,
– usługi publiczne działają sprawnie,
– rozwój przestrzenny jest przemyślany (żadnych smoków przemysłowych w środku osiedli).

Gra ma wbudowany system informacji zwrotnych: gazety (Newspaper) komentują naszą politykę, pojawiają się raporty doradców, mieszkańcy wysyłają listy. To wszystko nie jest tylko ozdobą – często podpowiada, co realnie dzieje się w mieście.

Katastrofy, scenariusze i inne nieszczęścia

Co to za SimCity bez odrobiny destrukcji? Maxis doskonale wiedział, że po kilku godzinach w pocie czoła budowanego miasta gracz często chce zobaczyć, jak to wszystko… efektownie znika.

Katastrofy na życzenie (i bez)

Do dyspozycji mamy klasyczny zestaw nieszczęść:

– pożary,
– powodzie,
– trzęsienia ziemi,
– tornado,
– potwory (w tym klasyczny „Godzilla-like”),
– plagi i inne niemiłe niespodzianki.

Można je wywoływać ręcznie, traktując miasto jak poligon doświadczalny, albo po prostu czekać, aż gra sama stwierdzi, że czas sprawdzić nasz system reagowania kryzysowego. Zdziwi się ten, kto zlekceważył straż pożarną i uważał, że „przecież nic się nie pali”.

Red. „Adaś”: Najbardziej lubiłem moment, gdy po trzech godzinach budowy robiłem save, włączałem wszystkie katastrofy naraz, patrzyłem, jak miasto zamienia się w zgliszcza… i dopiero potem ładowałem zapis. Taka miejska katharsis.

Scenariusze – miejskie wyzwania

Oprócz klasycznego trybu „od zera do megapolis” SC2K oferuje zestaw scenariuszy. To gotowe miasta z konkretnymi problemami:

– wielkie trzęsienie ziemi, które trzeba posprzątać,
– miasto po powodzi,
– kłopoty gospodarcze i zadłużenie,
– konkretne cele do osiągnięcia w określonym czasie (np. liczba mieszkańców, odbudowa infrastruktury).

Scenariusze działają trochę jak kampania w klasycznych strategiach – uczą radzenia sobie z kryzysami, ale też pozwalają od razu wskoczyć w rozwinięte miasto, bez żmudnego budowania od zera.

Interfejs – panel kontrolny nad metropolią

Jak na grę z pierwszej połowy lat 90., interfejs w SimCity 2000 jest zaskakująco przejrzysty, choć pełen ikon, suwaczków i okienek, które na początku mogą trochę przytłoczyć.

Paleta narzędzi – od buldożera po metra

Główne narzędzia to:

– buldożer – nasz najlepszy przyjaciel, czasem też największy wróg budżetu,
– budowa dróg, linii kolejowych, autostrad,
– budowa sieci metra (podziemne linie i stacje),
– strefy R/C/I,
– budynki specjalne: ratusz, biblioteki, szkoły, szpitale, parki, stadiony,
– infrastruktura: elektrownie, pompy wodne, oczyszczalnie.

Interfejs pozwala łatwo przełączać się między poziomem naziemnym i podziemnym – to szczególnie ważne przy planowaniu metra i wodociągów. Maxis dość elegancko rozwiązał kwestię „gdzie ja właściwie jestem?”, pokazując jasne przejścia między warstwami.

Mapy, wykresy, statystyki

Dla maniaków analiz SC2K to istny raj. Gra serwuje:

– mapy gęstości zaludnienia,
– mapy poziomu przestępczości,
– mapy zanieczyszczeń,
– mapy wartości gruntów,
– ruch drogowy,
– zasięg usług (szkoły, szpitale, policja, straż).

Do tego dochodzą wykresy zmian w czasie: populacja, bezrobocie, poziom dochodów, wydatki. Można godzinami przeklikiwać się między tymi danymi i szukać przyczyn problemów. SC2K uczy, że „coś się dzieje” to za mało – liczą się liczby.

Red. „Fragles”: Kiedy koledzy grali w DOOM-a, ja siedziałem w wykresach zanieczyszczeń w SimCity 2000. Z perspektywy czasu – chyba nie najlepiej świadczy o moim dzieciństwie, ale za to wiem, czemu korki są złe.

Audio i video – jak to się starzeje?

SimCity 2000 to gra z epoki, gdy VGA i AdLib były królem i królową salonu. Dziś, odpalając ją na nowoczesnym sprzęcie (albo w DOSBoxie), trudno oczekiwać wodotrysków, ale klimat nadal robi swoje.

Grafika – pikselowy urbanizm

Izometryczna grafika to strzał w dziesiątkę. Każdy budynek ma swój charakterystyczny kształt i kolorystykę, łatwo odróżnić:

– domki jednorodzinne od wieżowców,
– fabryki od biurowców,
– drogi od autostrad i torów kolejowych.

Animacje są proste, ale czytelne: dym z kominów, migające światła, ruch na drogach. Do tego:

– różne style architektoniczne zależne od czasu (miasto z lat 1900+ vs. 2000+),
– zmiany wyglądu budynków w miarę rozwoju miasta,
– efekty specjalne przy katastrofach (ognie, ruiny, zawalone mosty).

Mimo że dziś to już retro, SC2K starzeje się z klasą. Pixel-artowa, izometryczna stylistyka ma w sobie coś z budowli z klocków – prosta, ale wciągająca.

Dźwięk – dyskretna ścieżka tła

Pod względem audio SimCity 2000 nigdy nie było zabójcą kart dźwiękowych, ale spełnia swoją rolę. Otrzymujemy:

– ambientowe, spokojne motywy muzyczne (szczególnie w wersji CD),
– charakterystyczne dźwięki interfejsu, buldożera, katastrof,
– klimatyczne odgłosy tła miasta (w ograniczonym, ale wyczuwalnym zakresie).

Muzyka nie jest nachalna – raczej towarzyszy w tle, pozwalając skupić się na planowaniu. To bardziej soundtrack do pracy urbanisty niż rockowy koncert, ale do takiej gry pasuje to idealnie.

Red. „Lobo”: SC2K to jedna z niewielu gier, przy których mogłem słuchać radia i nie miałem wrażenia, że coś się gryzie. Ale ten dźwięk buldożera do dziś budzi we mnie lekkie poczucie winy.

Grywalność, czyli „jeszcze tylko ten jeden kwartalny budżet…”

Kluczem do potęgi SimCity 2000 jest jego grywalność. To nie jest tytuł, który przechodzisz raz i odkładasz na półkę. To jest gra, która wraca jak bumerang – raz na pół roku, raz na rok, w przypływie ochoty na „zbuduję sobie coś na spokojnie”.

Krzywa trudności – łagodna, ale bez litości

Początek bywa trudny, szczególnie dla osób, które nie miały wcześniej do czynienia z serią. Nowi gracze mogą mieć problemy z:

– opanowaniem budżetu,
– planowaniem sieci wodociągowej,
– ustawieniem rozsądnych podatków,
– unikaniem zadłużenia.

Ale gdy już przeskoczy się pierwszy próg wtajemniczenia, gra wynagradza:

– dużą swobodą w kreowaniu miasta,
– różnorodnością rozwiązań (jest wiele „dobrych dróg” do sukcesu),
– brakiem jednej słusznej strategii.

SimCity 2000 nie prowadzi za rękę – zamiast tego każe uczyć się na błędach. I robi to w sposób na tyle wciągający, że porażka nie frustruje, tylko motywuje do kolejnej próby.

Sandbox pełną gębą

Esencją SC2K jest tryb „wolnego budowania”. Możemy:

– wybrać własną mapę lub wygenerować losową,
– kształtować teren wedle uznania,
– zdecydować o poziomie trudności i początkowym budżecie,
– rozwijać miasto bez odgórnie narzuconych celów.

To idealna gra dla osób, które lubią:

– planować i optymalizować,
– patrzeć, jak coś rośnie i zmienia się w czasie,
– kombinować z różnymi układami ulic, dzielnic, sieci.

Nie ma tu „końca” w klasycznym sensie. Miasto można rozwijać praktycznie w nieskończoność – aż do momentu, gdy stwierdzimy, że pora na nową mapę, nową koncepcję, nową metropolię marzeń (lub koszmarów).

Red. „Marty”: Najbardziej lubiłem zakładać miasta, którym z góry dawałem jakiś „motyw”: tylko transport publiczny, zero autostrad, albo miasto bez przemysłu ciężkiego. A potem gra tłumaczyła mi cierpliwie, że kapitalizm ma inne zdanie.

Ciekawostki, smaczki, easter eggi

Maxis zawsze lubił wrzucać do swoich gier mniej lub bardziej schowane żarty. SimCity 2000 nie jest wyjątkiem.

Gazetki – pixellowy Twitter lat 90.

Co jakiś czas pojawia się w grze gazetka (Newspaper) z:

– komentarzami mieszkańców,
– pseudo-felietonami,
– humorystycznymi wstawkami.

To małe tekstowe perełki, które nie tylko dodają klimatu, ale czasem też zawierają wskazówki. Styl humoru jest typowy dla Maxisa – lekko absurdalny, autoironiczny, czasem przebijający czwartą ścianę.

Fikcyjne miasta i odniesienia

W predefiniowanych scenariuszach i mapach znajdziemy:

– parodie prawdziwych metropolii,
– futurystyczne miasta rodem z SF,
– odniesienia do poprzednich gier Maxisa (np. SimEarth, SimAnt).

To wszystko pokazuje, że SimCity 2000 było tworzone z pasją i poczuciem humoru, a nie tylko jako „produkt”.

Kody i „święty klawisz”

Scena graczy szybko odkryła, że:

– istnieją kody na dodatkową kasę (między innymi słynne kombinacje klawiszy w oknie budżetu),
– można manipulować pewnymi parametrami gry, jeśli wie się, gdzie szukać.

W latach 90. te informacje krążyły głównie w magazynach i na BBS-ach. Dzisiaj znajdziesz je w kilka sekund w sieci, ale wtedy odkrycie „legalnego cheata” było jak odnalezienie złota w kopalni memów.

Red. „Raven”: Prawdziwym testem charakteru było pytanie: „Czituje się na kasę czy nie?”. Większość z nas odpowiadała: „Nie… przy pierwszym mieście”.

SimCity 2000 na tle konkurencji i czasu

W momencie premiery SimCity 2000 nie miało tak naprawdę bezpośredniej konkurencji w swoim konkretnym podgatunku. Były strategie ekonomiczne, były city-buildery, ale klasa SimCity była osobna. To trochę tak, jakby porównywać DOOM-a z pierwszą lepszą strzelanką FPP – niby ten sam gatunek, ale liga inna.

Dlaczego to jest klasyk?

SimCity 2000 stało się klasykiem z kilku powodów:

1. Połączenie prostych zasad z głęboką symulacją.
2. Regrywalność – każda mapa to nowa historia.
3. Klimat „poważnej” gry, która jednocześnie nie traktuje siebie śmiertelnie poważnie.
4. Doskonały balans między zabawą a realizmem.

Gra była też jednym z pierwszych tytułów, które udowodniły, że komputerowa rozrywka nie musi być tylko „strzelaniem do potworów”. Można dać graczowi miasto do zarządzania i on będzie się przy tym świetnie bawił – dobrowolnie.

Jak to działa dzisiaj?

Od czasu SC2K mieliśmy:

– SimCity 3000,
– SimCity 4,
– nowsze SimCity (2013),
– oraz całą falę naśladowców, w tym potężne Cities: Skylines.

A jednak SimCity 2000 nadal ma swoje miejsce. To:

– świetna pozycja „retro” dla starszych graczy,
– ciekawe wprowadzenie do klasyki gatunku dla młodszych,
– gra, która odpala się w DOSBoxie nawet na kalkulatorze z większym ekranem.

Oczywiście, w porównaniu z dzisiejszymi produkcjami brakuje tu:

– rozwiązań typu makro-zarządzanie (np. polityki miejskie na poziomie dzielnic),
– szczegółowej symulacji jednostek (każdy obywatel jako osobny byt),
– współczesnej oprawy audiowizualnej.

Ale to, co jest, wciąż działa zaskakująco świeżo.

Red. „Ivo”: SC2K to taki „mały czarny” w świecie gier – może już nie robi efektu „wow” na salonach, ale jak go założysz, to wszyscy kiwają głową z szacunkiem.

Dla kogo jest SimCity 2000 dzisiaj?

Jeśli zastanawiasz się, czy warto dziś odpalać SC2K, odpowiedź zależy trochę od tego, czego szukasz.

To jest gra dla ciebie, jeśli:

– lubisz planować, budować, optymalizować,
– lubisz strategie ekonomiczne i „management simy”,
– nie przeszkadza ci grafika retro,
– chcesz poznać klasykę, od której wiele się zaczęło,
– jarają cię wykresy, mapy, statystyki (choć nie musisz być księgowym).

To raczej nie dla ciebie, jeśli:

– potrzebujesz akcji co 10 sekund i nie lubisz „głównie patrzeć”,
– odrzuca cię pikselowa, izometryczna grafika,
– nie chcesz uczyć się na błędach i kombinować z budżetem.

SimCity 2000 nie jest grą „instant gratification”. To tytuł, który rozkręca się w czasie i nagradza długofalowe myślenie. W zamian daje ten specyficzny rodzaj satysfakcji, gdy patrzysz na swoje miasto po kilku wirtualnych dekadach i myślisz: „Od dwóch domków nad rzeką do 200-tysięcznej metropolii. Zrobiłem to”.

Red. „Seba”: SC2K to jedna z niewielu gier, gdzie porażka nie boli. Zamykasz miasto, zaczynasz kolejne, bogatszy o doświadczenie. I tym razem, oczywiście, też zbankrutujesz – tylko później.

Podsumowanie – pikselowa szkoła urbanistyki

SimCity 2000 na PC to podręcznikowy przykład gry, która:

– starzeje się godnie,
– miała ogromny wpływ na cały gatunek,
– nadal potrafi wciągnąć na długie godziny.

To nie jest po prostu „stara gierka sprzed lat”. To fundament, na którym budowano późniejsze city-buildery. Jeżeli w dzieciństwie myślałeś, że zostaniesz architektem, burmistrzem, ministrem finansów albo chociaż właścicielem osiedla – SimCity 2000 dawało namiastkę wszystkich tych zawodów naraz.

Owszem, dzisiaj brakuje tu pewnych udogodnień. Nie ma zaawansowanego tutoriala, nie ma filmików wprowadzających, nie ma wypasionego 3D. Trzeba przysiąść, pogrzebać w opcjach, nauczyć się symboli i ikon. Ale wysiłek się opłaca. Zwłaszcza jeśli pamiętasz klimat lat 90., stare pisma o grach, dyskietki, pierwsze karty dźwiękowe i tę magiczną chwilę, gdy na ekranie twojego peceta nagle wyrastało całe miasto.

SimCity 2000 to wciąż gra, którą bez wahania można polecić – choćby po to, żeby przekonać się, jak to się wszystko zaczęło. A jeśli już kiedyś w nią grałeś – powrót do niej to trochę jak odwiedziny w rodzinnym mieście po latach. Wszystko jest mniejsze, bardziej kanciaste, ale wspomnienia robią swoje.

Red. „K.”: Czy dzisiaj zrobiłbym recenzję SC2K inną? Pewnie nie. Bo to nadal ta sama, niebezpiecznie wciągająca mieszanka planowania, liczenia i patrzenia, jak rośnie twoje małe, wielkie miasto. I nadal, jak wtedy, trudno powiedzieć sobie: „Okej, to ostatni rok budżetowy na dziś”.

Ocena końcowa

Dane techniczne