Counter-Strike (1999) — PC

Fenomen, który wyszedł z piwnicy – Counter-Strike 1.0 na PC

Jeśli w drugiej połowie lat 90. miałeś peceta, jakiś modem 56k, a w plecaku pudełko po Quake’u czy Half-Life, to szansa, że ominął cię Counter-Strike, jest mniej więcej taka, jak szansa na wygranie w totolotka bez kuponu. Ten mod, który zaczął swoje życie jako fanowska przeróbka Half-Life’a, wyrósł w coś dużo większego – w zjawisko, które zdefiniowało to, jak dziś myślimy o sieciowych strzelankach.

I choć w momencie premiery pełnej wersji (1.0, końcówka 1999/2000, w zależności od regionu) wyglądał “tylko” jak kolejny mod, to już po kilku rundach jasno było widać, że mamy do czynienia z czymś znacznie grubszym niż kolejną wariacją na temat „fragi, rakiety i dopalacze”.

Red. „Borsuk”: „Pierwszy raz odpaliłem CS-a, żeby „na chwilę” sprawdzić, jak działa… Skończyłem o 4 rano, z pizzą zimną jak lód i kumplami wrzeszczącymi przez Winampa w tle.”

Od moda do legendy – krótka historia terroru i antyterroru

Counter-Strike narodził się jak na lata 90. przystało – w pocie czoła, w domowych warunkach, zrobiony przez garstkę zapaleńców. Min „Gooseman” Le i Jess Cliffe postanowili, że zrobienie taktycznego moda do Half-Life’a będzie świetnym pomysłem na wolne wieczory. Okazało się, że to pomysł na nowy rozdział w historii grania po sieci.

Pierwsze bety krążyły po sieci jak zakazane demo Mortal Kombat w szkolnej pracowni informatycznej – wszyscy „wiedzieli, że jest”, ale mało kto miał sensowne łącze, by to ściągnąć szybko. Mimo to, już od wersji 5.x i 6.x zaczęła się rodzić scena: serwery w akademikach, kafejki internetowe pełne dzieciaków krzyczących „PLANTUJ!” i „KUCNIJ, NOOB!”, pierwsze klany, pierwsze „ligi” i kłótnie, czy AWP to skill czy cheat.

Valve szybko zorientowało się, że dzieje się coś wielkiego. Zamiast machnąć ręką – przytulili projekt pod swoje skrzydła. Efekt? Counter-Strike 1.0 stał się oficjalnym produktem – już nie tylko modem, ale czymś, co można wrzucić na pudełko obok logo Half-Life’a i napisem „Powered by Valve”. To był moment przejścia – z garażowego cudu do poważnej, szlifowanej sieciówki.

Red. „Kaczor”: „W redakcji żartowaliśmy, że Valve nie tyle „przygarnęło” CS-a, co uratowało świat przed wojną domową wśród twórców modów. Bo każdy chciał mieć swojego CS-a, tylko nikomu nie wyszło tak dobrze.”

Idea prosta jak AK-47 – zasady gry

Rdzeń Counter-Strike’a jest banalny do wytłumaczenia, ale diabelski w opanowaniu. Mamy dwie drużyny: terrorystów (T) i antyterrorystów (CT). Bez demonów, bez kosmitów, bez plazmowych karabinów. Zamiast tego: bomby, zakładnicy, bronie rodem z katalogów militarnych i mapy, które wyglądają jak skrzyżowanie placu budowy z wakacjami w Turcji.

Najczęściej grane tryby w oryginalnym CS-ie to:

– Bomby (de_): Terroryści muszą podłożyć bombę w jednym z dwóch punktów, CT muszą im to uniemożliwić lub rozbroić ładunek. Runda kończy się śmiercią jednej z drużyn albo wybuchem/rozbrojeniem bomby. Proste. Genialne.
– Zakładnicy (cs_): CT mają odbić zakładników i odprowadzić ich do strefy ewakuacji. Terroryści – przeszkodzić im w tym, najlepiej ołowiem.

Do tego dochodzą mniej popularne mapy typu as_ (assassination), gdzie jedna osoba gra VIP-em, ale to raczej ciekawostka dla wtajemniczonych niż esencja gry. Kręgosłup stanowią de_ i cs_ – jeśli grałeś wieczorami „de_dust – 24/7”, to wiesz, o czym mowa.

W przeciwieństwie do wielu innych strzelanek z końca lat 90., tutaj nie ma respawnu w trakcie rundy. Zginąłeś? Siedzisz jako widz do końca rundy i oglądasz, jak twój team próbuje nadrobić twoje “heroiczne wejście na A samemu”. Ten jeden prosty fakt robi z CS-a zupełnie inną bestię niż Quake czy Unreal Tournament. Nagroda za ostrożność, kara za brawurę – obie przychodzą szybko.

Red. „Lama”: „CS to pierwsza gra, która nauczyła mnie, że walenie do przodu jak taran nie zawsze się opłaca. Czasem najlepszy frag to ten, którego NIE strzeliłeś, bo zachowałeś pozycję.”

Ekonomia – portfel ważniejszy niż celownik

Kolejny wyróżnik CS-a to system ekonomii. Tutaj kasa to nie tylko liczba w rogu ekranu, ale fundament taktyki. Za wygranie rundy dostajesz więcej pieniędzy, za przegraną – mniej. Za fragi również wpadają dolary. Potem tę kasę wydajesz na broń, zbroję, granaty i wyposażenie.

W praktyce wygląda to tak: przegrywasz kilka rund z rzędu, bo drużyna biega jak kurczaki bez głowy, wszyscy kupują, co popadnie, a w końcu lądujecie na „full eco” – pistolety, może jedna kamizelka, czasem odważny z shotgunem. Po drugiej stronie – goście z M4, AK i AWP. Wtedy rodzą się legendy: runda wygrana na same glocki, „force buy” z jednym AK i czterema Deaglami, desperacka taktyka „wszyscy B, szybko, zanim się skapną”.

Ten system sprawia, że każda runda ma znaczenie, a wynik meczu jest jedną wielką sinusoidą napięcia. Nie ma twardego resetu po śmierci. To, co zrobiłeś (albo zawaliłeś) w poprzedniej rundzie, wpływa na to, czym wejdziesz do kolejnej. I nagle zaczyna się to, co w CS-ie najpiękniejsze: planowanie, kombinowanie, kalkulowanie, czy opłaca się teraz kupić snajperkę, czy lepiej jeszcze przycebulić i iść „na pistolety”.

Bronie, czyli katalog marzeń 15-latka

Counter-Strike nie udaje, że jest encyklopedią militariów – ale dla wielu graczy był nią w praktyce. Nagle każdy wiedział, czym różni się M4A1 od AK-47, co to jest MP5, a czym Deagle. Nie dlatego, że czytał Jane’s Defence Weekly, tylko dlatego, że siedział po nocach na de_dust.

Większość arsenału to autentyczne odpowiedniki realnej broni, lekko podrasowane na potrzeby balansu. Każda pukawka ma swoją „osobowość”, swoje przeznaczenie i – co ważne – swój dźwięk, który wrył się w pamięć tak samo, jak dźwięk modemu 56k.

Mamy więc:
– pistolety – od skromnych Glocków i USP po dumnego Desert Eagle’a, który robi z ludzi sito jednym, dobrze wymierzonym strzałem;
– pistolety maszynowe – MP5 to klasyk, idealny na bieda rundy i krótkie dystanse;
– karabiny – serce gry: AK-47 z brutalnym odrzutem, ale zabójczy, M4A1 bardziej precyzyjny i cichszy z tłumikiem, FAMAS i Galil jako „tańsze” opcje;
– snajperki – AWP, czyli legenda, która tworzyła i niszczyła przyjaźnie, oraz skromniejsza Scout dla tych, co lubią biegać i skakać;
– strzelby i inne wynalazki – niszowe, ale potrafią zaskoczyć na małych mapach.

CS nie daje ci „upgrade’ów” broni, laserów, skórek ani innych kosmetycznych bzdurek (to przyszło dopiero w późniejszych epokach). W oryginalnym 1.0 liczy się jedno: znajomość odrzutu, kontrola serii, umiejętność strzału z tzw. burstów i cierpliwość. To nie jest gra, w której trzymasz spust i biegniesz do przodu. Tu uczysz się, że jedna, dobrze wymierzona seria robi więcej niż cały magazynek przestrzelony w niebo.

Red. „Zgred”: „CS był pierwszą grą, w której poczułem, że wirtualna broń to coś więcej niż tekstura z dźwiękiem. Tu każda spluwa miała charakter. AK to był brutal z blokowiska, M4 – elegancki komandos, a Deagle – cwaniak w skórzanej kurtce.”

Granaty, flashbangi i inne zabawki

Osobny rozdział należałoby napisać o granatach. Bo w CS-ie granat to nie tylko „rzucę i może ktoś zginie”. To narzędzie kontroli mapy.

– HE (granat odłamkowy) – klasyka. Do dobijania, przepędzania, karania za kampienie za rogiem.
– Flashbang – biała śmierć dla cierpliwości. Dobrze rzucony potrafi oślepić pół drużyny przeciwnika i otworzyć drogę do łatwego wejścia na BS.
– Smoke – niby niepozorny, ale to dzięki niemu można bezpiecznie przekroczyć otwarty korytarz, zmylić snajpera albo zasłonić pakę podczas rozbrajania.

CS 1.0 uczył, że zanim wciśniesz LPM, powinieneś pomyśleć, jak zmienić sytuację na mapie jednym dobrze rzuconym „smokiem” albo fleszem. Nagle nie liczy się tylko „kto ma lepszego aima”, ale też „kto lepiej myśli przestrzennie”.

Mapa to nie tło – to bohater

Trudno mówić o Counter-Strike’u, nie wspominając map. Bo jeśli broń jest narzędziem, to mapy są sceną, na której rozgrywa się cały spektakl. I podobnie jak z bronią – każda z nich ma swoje „charaktery”, swoje tempo i swoje legendy.

de_dust – ikona epoki

Zacznijmy od oczywistości: de_dust. Jeśli w tamtych czasach wchodziłeś na jakikolwiek publiczny serwer, szansa, że trafiłeś na Dust, była mniej więcej taka, jak szansa na to, że w kafejce internetowej ktoś instaluje Winampa. Wszyscy to mieli.

Pustynny klimat, żółtawe tekstury, dwa BS-y połączone siecią tuneli, mostków i ciasnych przejść. Dust był idealny dla początkujących: prosty układ, klarowne ścieżki, szybki kontakt z przeciwnikiem. Jednocześnie dawał masę możliwości kombinowania: rush B, podchody od środka, kontrola długiej, flash na wyjście z T-spawn – to wszystko rodziło się właśnie tam.

de_aztec, de_inferno, cs_office i reszta galerii sław

de_aztec – dżungla, most, rzeka, kamienne ruiny. Mapa, która uczyła, że snajper nie musi siedzieć na końcu długiego korytarza – może patrzeć na ścieżkę z góry, zza filarów, zza skrzyni. Poziom pionowy robił tu swoje: kontrola mostu to była sztuka.

de_inferno – późniejsza gwiazda sceny turniejowej, ale już w okolicach 1.0 czuło się jej potencjał. Wąskie uliczki, zakręty, barykady z beczek, BS-y wymagające zgrania całego teamu, a nie solo-popuścizny. Idealna mapa do nauki „teamplayu”.

cs_office – zimowy biurowiec, zakładnicy, klimaty jak z taniego filmu sensacyjnego z VHS. Tutaj królowały szybkie wejścia, granie na zaskoczenie i nagłe starcia w korytarzach, w których wszystko rozstrzygały ułamki sekund.

To, co łączy te wszystkie mapy, to jasny, czytelny design. Brak zbędnych ozdobników, minimum chaosu. Nawet jeśli tekstury dziś trącą myszką, to ich układ – logiczny, przejrzysty, zapadający w pamięć – nadal robi wrażenie. Nie grałeś miesiąc, wchodzisz, i wiesz dokładnie, gdzie jesteś.

Red. „Gonzo”: „Mapy w CS-ie miały jedną kapitalną cechę: jak już je ogarnąłeś, to czułeś się jak u siebie na podwórku. Wiedziałeś, gdzie ludzie będą kampić, którędy pushować, skąd zawsze ktoś będzie cię pikował.”

Taktyka, napięcie, adrenalina – czyli dlaczego to tak wciąga

CS nie jest grą „widowiskową” w klasycznym, arcade’owym sensie. Nie wyskakują tu z ekranu wielkie napisy „MEGA KILL”, nikt nie daje ci medali za trickshoty, nie ma rocket-jumpów ani podwójnych skoków. A jednak – po kilku rundach pocisz się jak po dobrym deathmatchu w Quake’u.

Dlaczego? Bo większość akcji dzieje się w twojej głowie. Słuchasz kroków, analizujesz, skąd padł pojedynczy strzał, szacujesz, ile osób mogło przejść na B, bo na środku było cicho. Rozmawiasz z ekipą, decydujesz: „rotacja na A” czy „czekamy”, „rush” czy „defens”.

Każda runda to mały mikrothriller. Wychylasz się zza rogu, wiesz, że jeśli zginiesz, zostawisz drużynę w czterech przeciwko pięciu. Słyszysz tykanie bomby – zegar w głowie zaczyna odliczać, czy zdążysz z defusem. Zostajesz sam na trzech – zaczyna się spektakl zwany „clutchem”. Czasem wygrasz, częściej zginiesz, ale to właśnie te momenty zostają z tobą na długo.

Teamplay ponad wszystko

CS szybko uczy, że pojedynczy „kozacki” gracz to za mało, by wygrywać regularnie. Tu trzeba gadać, współpracować i ufać innym. Nie wystarczy wiedzieć, jak strzelać – trzeba też wiedzieć, jak grać z ludźmi.

– Kto rzuca flasha?
– Kto patrzy mida?
– Kto zostaje na B sam, gdy reszta rotuje?
– Kto kupuje defuse kit?

Brak respawnu w rundzie sprawia, że każdy błąd boli mocniej, ale jednocześnie zwycięstwa smakują intensywniej. A humor sytuacyjny – kiedy ktoś oślepi pół drużyny własnym granatem albo rozwali siebie i kumpla z HE – jest nie do podrobienia.

Red. „Cichy”: „W CS-ie po raz pierwszy zrozumiałem, co to znaczy „grać pod drużynę”. Czasem najlepsza akcja to taka, gdzie sam nie oddasz ani jednego strzału, ale dzięki twojemu smokowi reszta teamu zrobi robotę.”

Oprawa audio-video – czyli jak to wyglądało i brzmiało na przełomie wieków

Pamiętajmy, że mówimy o końcówce lat 90. Silnik Half-Life’a (czyli zmodyfikowany Quake) swoje już wtedy widział. Na tle ówczesnych tytanów grafiki CS raczej nie wyrywał z butów polygonowym bogactwem. Ale też nie o to chodziło.

Grafika – surowa, ale czytelna

Modele postaci są kanciaste, animacje trochę koślawe, tekstury raczej mało szczegółowe – dzisiejszy gracz mógłby kręcić nosem. Ale w tamtym czasie? W sam raz. Najważniejsze było to, że:

– przeciwnika dało się łatwo dostrzec (kontrast, proste sylwetki),
– nic nie odwracało uwagi zbędnymi efektami,
– mapy były przejrzyste i łatwe do „czytania”.

Brak wodotrysków graficznych miał jedną ogromną zaletę: CS działał płynnie na przeciętnych konfiguracjach sprzętowych z końca lat 90. Pentium II, karta pokroju Riva TNT czy Voodoo3, 128 MB RAM i byłeś w grze. To była produkcja, która nie była zarezerwowana dla elit z najdroższymi kartami graficznymi.

Audio – dźwięk jako broń

To, gdzie CS faktycznie błyszczał, to dźwięk. Strzały każdej broni mają swój unikalny, charakterystyczny odgłos. Już po kilku godzinach gry rozpoznasz z zamkniętymi oczami, czy po drugiej stronie ktoś strzela z AK, M4, czy tylko desperacko macha pistoletem.

Ale prawdziwa magia dzieje się przy odgłosach kroków. Ten modułowy „tupot” po różnych powierzchniach – metal, drewno, beton – staje się dla ciebie drugim monitorem. Słyszysz kogoś na piętrze, słyszysz kogoś w tunelu, wiesz, że ktoś biegnie, a nie idzie. Dobrze ustawione słuchawki w CS-ie to jak dodatkowe życie.

Do tego dochodzą dźwięki bomby, komunikaty radiowe („Fire in the hole!”, „Go go go!”) i odgłosy przeładowań. Wszystko razem buduje atmosferę małego pola bitwy, bez efekciarstwa, ale za to z bardzo wyraźnym, funkcyjnym charakterem.

Red. „Szum”: „Nigdy nie zapomnę momentu, kiedy pierwszy raz zacząłem grać „na słuch”. Okazało się, że pół gry rozgrywa się w uszach, a nie na ekranie. Po CS-ie żadna inna strzelanka nie dawała mi takiego audio-kopa.”

Sieć, kafejki i klany – społeczność, która zrobiła robotę

Counter-Strike 1.0 trafił idealnie w czas, gdy internet zaczął wchodzić pod strzechy, a kafejki internetowe wyrastały jak grzyby po deszczu. I w każdej, absolutnie każdej kafejce, obok ICQ, Napstera i Winampa, był CS.

Era kafejek

To była zupełnie inna kultura grania niż dziś. Umawiasz się z ekipą, pakujesz się do tramwaju z dyskietką (albo już z CD) z konfigiem i aliasami, przychodzisz, wykładasz 5 zł za godzinę i… przepadasz. Komunikacja głosowa? Zapomnij – wszystko na krzykach przez rząd komputerów. Zamiast Teamspeaka – „Ej, nie kamp tu!” wrzeszczane przez pół lokalu.

Kafejki były miejscem, w którym rodził się prawdziwy „teamplay” – nie taki z publicznych serwerów, tylko ten, w którym znasz ludzi, z którymi grasz. Uzgadniacie taktyki, kłócicie się o to, kto kupuje AWP, śmiejecie się, jak ktoś sam oślepi siebie i pół teamu.

Klany i początki e-sportu

CS był jednym z pierwszych tytułów, które tak mocno pchnęły rozwój klanów i amatorskich lig. Nicki zaczęły mieć tagi klanowe, powstawały pierwsze strony www poświęcone drużynom, wynikom, taktykom na konkretne mapy.

Mecze „klan vs klan” w 1999/2000 to była namiastka tego, co dziś nazywamy e-sportem. Ręcznie ustawiane serwery, admin pilnujący zasad, demka nagrywane komendą w konsoli, a potem analizowane po nocach: „Tutaj za szybko pushnęliśmy, tutaj zostałeś sam jak frajer na B”.

Red. „Toster”: „Pamiętam, jak pierwszy raz oglądałem zapis meczu klanowego w CS-ie. To było jak oglądanie powtórki meczu piłki nożnej, tylko zamiast boiska – de_inferno, a zamiast komentatora – kumple komentujący każde nieudane sprayowanie.”

Single? Jaki single? To gra żyjąca z ludzi

W odróżnieniu od wielu ówczesnych FPS-ów, CS w ogóle nie udawał, że jest produkcją singleplayerową. Owszem, można było biegać po mapach, stawiać boty (z czasem, wraz z modyfikacjami i zewnętrznymi pakietami), ale sedno tej gry leżało w sieci.

Bez ludzi CS traci 90% uroku. To nie jest gra, którą odpalisz „na trochę” w pojedynkę, żeby przejść kampanię. To tytuł, który prosi: „Daj mi serwer, paru kumpli, i zobaczmy, co się stanie”.

I dzieje się bardzo dużo.

Balans, trudność i próg wejścia

Counter-Strike 1.0 był bezlitosny wobec świeżaków, ale jednocześnie sprawiedliwy. Jeśli giniesz – w większości przypadków możesz winić głównie siebie. Nie ma tu losowych power-upów, nie ma „pancerza bogów” ani „rakiety prawdy”. Jest tylko ty, twoja znajomość mapy, twoja ręka na myszce i drużyna.

Strzelanie – nauka pokory

Wiele współczesnych gier FPS wyręcza gracza w celowaniu – auto-aim, masywne hitboksy, bronie, które trzymają się celu niemal same. CS idzie w drugą stronę. Recoil (odrzut) jest wyraźny, sprayowanie całym magazynkiem w stojącego człowieka potrafi zakończyć się spektakularnym pudłem, jeśli nie wiesz, co robisz.

Musisz nauczyć się:
– strzelania krótkimi seriami,
– kontrolowania odrzutu (ciągnięcia myszki w przeciwną stronę),
– „tapowania”, czyli pojedynczych, precyzyjnych strzałów.

Dla nowicjusza to męka. Dla stałych bywalców – źródło satysfakcji. Każdy frag jest tu trochę bardziej „zasłużony” niż w grach, gdzie wystarczy tylko trzymać krzyżyk na celu i ciągnąć spust.

Czas reakcji i mindgame’y

CS wymaga refleksu, ale równie ważne jest przewidywanie. Z czasem uczysz się, że nie musisz widzieć przeciwnika, by wiedzieć, gdzie jest. Skoro nikt nie pilnuje mida, skoro nie ma kroków na B, skoro padły trzy flashe na longa – już budujesz sobie mapę w głowie. To jest ten poziom głębi, dzięki któremu gra się nie starzeje.

Red. „Profesor”: „CS to niby tylko strzelanka, ale im dłużej grasz, tym bardziej czujesz się, jakbyś grał w szachy z AK-47 zamiast pionków.”

Ciekawostki z pola walki

Dla porządku – kilka smaczków, które dobrze oddają klimat tamtej epoki CS-a:

– CS zaczynał jako totalnie amatorski projekt. Gdy Valve oficjalnie przygarnęło ten mod, wielu fanów obawiało się, że „korpo” zepsuje całą zabawę. Stało się odwrotnie – dopracowali, wypolerowali, ale nie zniszczyli ducha gry.
– de_dust, jedna z najsłynniejszych map w historii FPS-ów, powstała w dużej mierze jako eksperyment z narzędziem do tworzenia map. Nikt nie planował, że stanie się ikoną.
– Przez długi czas scena żyła własnymi zasadami – np. niepisanym kodeksem „AWP ban” na niektórych serwerach, bo wielu uznawało tę broń za „no-skill”. Potem e-sport wszystko uregulował.
– W redakcjach magazynów o grach zdarzały się sytuacje, że ludzie przychodzili „pisać recenzje”, a kończyli na 3-godzinnej sesji w CS-a na lokalnym serwerze redakcyjnym. Termin? Jaki termin?

Długowieczność – dlaczego to wciąż żyje?

Mówimy o grze z końcówki lat 90., a mimo to jej duch żyje do dziś – nie tylko w postaci kolejnych odsłon (CS 1.6, Source, Global Offensive, 2), ale też w pamięci ludzi, którzy zaczynali od łączenia się przez modem i wpisywania IP serwera ręcznie w konsoli.

Dlaczego?

– Prosty koncept, ogromna głębia – łatwo wytłumaczyć zasady, trudno wymiatać.
– Mechanika, która nagradza umiejętności, nie grind.
– Niska bariera sprzętowa jak na swoje czasy – gra działała na „zwykłych” pecetach.
– Niesamowita scena moderska i serwerowa – pluginy, skrypty, mody pokroju surfów, gungame’ów i innych wynalazków.

Counter-Strike 1.0 był jak fundament domu, na którym później można było nadbudowywać kolejne piętra. Bez niego nie byłoby e-sportu w takiej formie, nie byłoby dzisiejszego statusu FPS-ów sieciowych. A wszystko zaczęło się od moda, który ktoś zrobił „po godzinach”.

Red. „RetroMan”: „Kiedy dziś odpalam starego CS-a, widzę wszystkie jego wady – kanciaste modele, toporne animacje, ubogą grafikę. A potem wejdę na serwer, zagram jedną rundę… i już wiem, czemu siedziałem przy tym tyle nocy.”

Podsumowanie – strzał, który słychać do dziś

Counter-Strike (1999) na PC to nie jest gra, którą oceniasz wyłącznie przez pryzmat grafiki, dźwięku czy liczby trybów. To zjawisko, które przerobiło całą definicję grania po sieci. Zrobiło z kafejek internetowych małe pola bitwy, z modemów 56k – narzędzie wojny klanów, a z graczy – taktycznych freaków, którzy potrafili kłócić się godzinami o to, czy lepiej rushować B, czy czekać na retake.

Jasne, patrząc z dzisiejszej perspektywy, CS 1.0 jest surowy, wizualnie archaiczny, a interfejs i ergonomia potrafią kuć w oczy. Ale jeśli wgryziesz się w jego sedno – mechanikę strzelania, dynamikę rund, psychologię gry drużynowej – zobaczysz, dlaczego tak długo nie chciał zejść z piedestału.

To gra, która uczy pokory, precyzji i współpracy. Potrafi doprowadzić do szału, do śmiechu, do zejścia o 3 w nocy z tekstem „dobra, ostatnia runda” powtarzanym po raz dwunasty.

Jeśli kochasz sieciowe FPS-y, a nie znasz korzeni – warto wrócić do CS-a choćby na kilka wieczorów. Nie dla grafiki, nie dla nostalgii, ale po to, by zobaczyć, jak wyglądał moment, w którym multiplayer z ciekawostki stał się osobnym, pełnoprawnym światem.

Red. „Stary”: „Counter-Strike nie był tylko grą. Był wymówką, żeby zostać dłużej w kafejce, powodem, dla którego kupowało się lepszą myszkę, i pierwszą lekcją, że jak się nie dogadasz z ludźmi, to nie wygrasz, choćbyś miał aima jak robot.”

Ocena końcowa

Dane techniczne